W poprzednich artykułach opisywaliśmy w skrócie typy cukrzycy. Dziś opiszemy typ 1. Typ 1 kojarzy nam się zazwyczaj z początkiem choroby w młodym wieku. A także rolą procesu autoimmunologicznego niszczącego komórki beta trzustki odpowiedzialne za wytwarzanie insuliny.

Cukrzyca typu I dotyczy przede wszystkim dzieci i ludzi młodych. Określana jest również mianem cukrzycy insulinozależnej. Na tę chorobę często chorują dzieci między 10. a 12. Oraz dzieci między 16. a 19. rokiem życia.

Powodem jest niszczenie wysp trzustkowych produkujących insulinę przez własny układ odpornościowy. Z powodu braku insuliny dochodzi do podwyższenia stężenia glukozy we krwi. Zbyt wysoki poziom cukru to hiperglikemia. Gdy cukier spada poniżej normy, mamy wówczas do czynienia hipoglikemii.

Co to jest cukrzyca typu 1?

Cukrzyca typu 1 dotyka głównie dzieci i młodych dorosłych przed 35 rokiem życia. Nazywamy ją często „cukrzycą młodego wieku”. Choroba ta może również rozpocząć się nawet w późnej starości.

W cukrzycy typu 1 dochodzi do niszczenia komórek beta trzustki komórki te są odpowiedzialne za produkcję insuliny. Proces ten przebiega stopniowo i w początkowej fazie choroby jest bezobjawowy. Objawy cukrzycy pojawiają się nagle, gdy zniszczeniu ulegnie około 90% komórek beta. W wyniku zniszczenia komórek beta zostaje zahamowana produkcja insuliny. Cukrzyca tego typu prowadzi do bezwzględnego niedoboru insuliny. Dlatego konieczne jest podawanie insuliny.

Czy cukrzyca typu 1 jest groźna?

Bezpośrednią przyczyną cukrzycy typu 1 jest błąd naszego układu odpornościowego. Który omyłkowo niszczy zdrowe komórki produkujące insulinę. Choroba ta występuje u osób, które mają genetyczne predyspozycje do jej rozwoju. A także Ci, którzy zostali poddani działaniu pewnych czynników środowiskowych. Takich jak infekcje, głównie wirusowe, stres, ekspozycja środowiskowa m.in. na leki i niektóre związki chemiczne.

Pierwsze objawy pojawiają się, gdy degradacji uległo większość komórek ß. Od tego momentu dolegliwości gwałtownie narastają. Najczęstszymi objawami są częste oddawanie dużych ilości moczu (również w nocy). A także bardzo nasilone pragnienie (chory wypija nawet 5–6 litrów płynu dziennie).

Objawy typu 1

Charakterystyczne jest też chudnięcie, pomimo dużego apetytu. Do tego zwykle dołączają się osłabienie i senność. Dziecko nie ma ochoty na zabawę i naukę. Bywa rozdrażnione, a nawet agresywne. Wynika to z dużego odwodnienia organizmu. Skóra staje się sucha i szorstka, mogą się pojawić zajady w kącikach ust. Niekiedy gardło robi się czerwone i rozpulchnione. A na migdałkach tworzy się nalot, co bardzo przypomina anginę.

Dość często zdarza się również że pierwszym objawem choroby jest śpiączka. Przed pojawieniem się śpiączki pojawiają się mdłości, wymioty, bóle brzucha. A także wstręt do jedzenia. Dołączają się niezaspokojone pragnienie i duszność. Występuje bardzo charakterystyczny sposób oddychania – znacznie przyspieszone i głębokie wdechy (przypominające oddech biegnącego psa). Z ust wydobywa się nieprzyjemny zapach acetonu. Osłabienie cały czas postępuje aż do utraty przytomności i śpiączki. Nieleczona cukrzyca typu I może doprowadzić do śmierci.

Leczenie cukrzycy typu 1 polega na systematycznym podawaniu insuliny. W celu podania insuliny stosuje się: strzykawki (dziś rzadko), peny insulinowe, pompy insulinowe. A także odpowiednia dieta i aktywny tryb życia.